Trump’s attacks on the Federal Reserve risk fuelling US inflation and ending dollar dominance

Natali-Natali love/Shutterstock

Emre Tarim, Lancaster University

US president Donald Trump’s attacks on the chairman of the Federal Reserve, Jerome Powell, are yet another signal of a new era of economic policymaking and governance.

After repeatedly calling Powell “stupid” for not lowering interest rates quickly enough, Trump has now directed government prosecutors to launch a criminal investigation into Powell for allegedly misleading the Senate about the costs of renovations at the central bank’s buildings, allegations he denies.

While the immediate risk of forcing an interest rate cut too quickly would be higher inflation in the US, Trump’s unprecedented attacks on Powell cannot be seen merely as a domestic matter.

This is not just because of the US economy being the largest in the world, but also due to how businesses, consumers and governments use the US dollar in their economic affairs.

Since the 1980s when Trump was a celebrity businessman, he has been making his vision of economics clear. Now, as the most powerful man in the world, he is trying to put that vision into practice.

In this vision, there are clear winners and losers in any economic transaction. And instead of mutual benefits, the US must always be the winner.

While the fairness of trade relations is always open to academic and political scrutiny, the global economic order after the second world war has had a way of resolving disputes through bodies like the World Trade Organisation.

A rule-based international trade regime helped to generate spectacular economic growth in the second half of the 20th century. Yet, the start of the 21st century hasn’t been great for the world economy, with two major financial crises in the early 2000s (the dotcom bubble and global financial crisis).

Added to these are the rise of populist and authoritarian politics and the COVID pandemic. These have shifted the ground on which the rule-based global economy had been thriving since the 1950s. Threats to that world economic order also threaten the pre-eminent place of the dollar within it.

Trump is gunning for Powell, supposedly over building costs at the Fed.

The US dollar was the official reserve currency of the world economy between 1944 and 1976 through international agreements backed by gold reserves. International trade imbalances, which initially favoured the US but then benefited the fast-recovering European and Asian economies, put an end to this gold standard.

Yet, because of what some scholars call path dependence (where society tends to stick to familiar processes), the dollar has continued to act like the world’s reserve currency.

Advances in finance theory and practice, such as new valuation models and increased computing power, have also helped businesses and governments manage their affairs in this deregulated yet highly integrated economic environment.

The autonomy question

Another important factor in the dollar’s dominance has been the strength of institutions, including the rule of law in the US. A pinnacle of this is the Fed, and its autonomy over monetary policy to ensure maximum employment and price stability in the US economy.

This autonomy is enshrined in the US constitution and many developed and developing countries followed suit and gave policy autonomy to their central banks. This was often after turmoil caused or exacerbated by politicians. Since the 1980s, the Fed has been the most important source of economic information for business, investors and governments around the world.

But now Trump is threatening to reverse this autonomy and replace it with his own vision of economics involving lower interest rates to boost economic activity and decrease government debt payments.

It’s possible that Trump may be following the lead of Turkish president Recep Tayyip Erdoğan, who put his country’s economy in negative interest rate territory in 2019. This was followed by soaring annual inflation, which some commentators calculated to be in triple digits.

Any politically driven cut in interest rates in the US, ushered in with a new Fed chairman (Powell’s term ends in May) will almost certainly lead to inflationary pressures. This is because it will trigger consumer borrowing and consumption, especially if people realise how the value of their dollars is deteriorating compared to goods, services and other currencies.

This can become a vicious cycle, where inflation gets out of control and US consumers avoid holding dollars. They may seek alternatives like gold and cryptocurrencies until a more orthodox monetary policy is adopted again. Of course, Trump is now a champion of cryptocurrencies, after once likening bitcoin to a “scam”.

None of this fits well with Trump’s election promise to bring down consumer prices.

Trump’s dream of lower interest rates could fuel inflation for American consumers. Kenishirotie/Shutterstock

Global trust and interest in US assets are already declining, as many investors are openly or anonymously (for fear of retaliation by the Trump administration) discussing their growing aversion to the US economy. This does not help the dollar. A depreciated and politically controlled dollar would likely herald the beginning of the end of dollar hegemony.

Over the years, commentators wrongly announced the beginning of this decline after events such as the introduction of the euro and moves by China to foster a new global monetary system. But these ignored how path dependence and inertia in economic affairs reduce uncertainty and can underpin a currency’s status as a reserve currency.

Yet, if Trump and his successors realise their economic vision, the world might finally see a real reversal in the dollar’s fortunes. This could come alongside increased economic regionalisation determined by the “us against them” mentality.

History teaches how such episodes led to open conflict – and how the world once managed to prevent them with a rule-based international order.

Emre Tarim, Lecturer in Behavioural Sciences, Lancaster University

This article is republished from The Conversation under a Creative Commons license. Read the original article.

A new global carbon trading market could be held hostage by speculators

Habitat protection in the tropics needs generous and reliable funding. Kriangsak Unsorn/Shutterstock

Emre Tarim, Lancaster University

Our planet’s future hangs in the balance due to the unabated greenhouse gas emissions from burning fossil fuels. Treating these emissions as something that can be owned and exchanged in a market has been touted as a solution since the early 1990s, when UN negotiations to agree a limit to global heating began. At the latest round of talks in Azerbaijan, countries finally agreed rules for a global carbon credit market.

I study the world’s current largest scheme: the European Union’s Emissions Trading System (ETS). The ETS, like any other market, is plagued by price speculation and fraud. If this template is replicated on a global scale it will simply waste precious time that could be used to arrest and reverse greenhouse emissions.

The EU ETS is not the same as the UN carbon credit market. We still do not know what mechanisms the latter will use to generate a price on carbon. However, as both have their origins in the Kyoto protocol of 1997, the first global agreement to limit climate change which was replaced by the Paris accords in 2021, we can expect the UN carbon credit market to at least resemble the EU ETS.

That is, a cap-and-trade market in which regulators cap overall emissions and allow polluters to own and trade the greenhouse gases that exceed this limit. The UN carbon credit market will probably have a different cap for each member country. It is likely to depend on national emission reduction pledges.

Allowing market participants to put a price on emissions this way can incentivise more efficient power plants, for example. Those who can make such changes to cut their emissions below the cap can sell their surplus credit to those who cannot. The regulator gradually lowers the cap and the financial incentive is expected to rein in emissions and their harmful effects.

What the ETS can teach the world

The EU ETS, like many of its counterparts, is designed like a financial market. You do not need to manage a factory to be in the EU ETS, being a hedge fund manager or on the carbon trading desk of an investment bank will do. An effective response to climate change must consider the effects of these players on the market price of carbon overall.

Participation by these financial speculators is rife in the EU ETS, and estimated to make up most of the market’s multi-billion dollar trading activity. One finance industry insider described the EU ETS as a place for “wonderful (price) volatility”, led by speculators who buy and sell carbon credits in anticipation of their price changing.

Industrial operators have managed to game the EU’s carbon market. BZ Travel/Shutterstock

Volatility in a global market would hurt developing countries the most, who otherwise stand to be this market’s principle beneficiaries. For example, selling carbon credits could finance the protection of relatively unexploited land and forests, or renewable energy projects that not only cut emissions but also guarantee energy and dignity to the most vulnerable. Carbon price crashes could fatally undermine the financing of such projects.

Speculators commonly do two things: guess what the price of carbon will be by analysing past prices (akin to astrology according to some economists) and make up and act on stories of the near future that will have some bearing on the carbon price.

It is not just financial speculators who can induce price volatility. Dishonest market participants benefit from regulatory loopholes and cause price crashes too. One loophole concerned the EU’s willingness to accept carbon credits under the Kyoto protocol that were derived from single emission reduction projects anywhere in the world.

This encouraged some industrial participants to needlessly emit greenhouse gases which are cheaper to eliminate, like HCFC-22/-23, and turn their subsequent emission reductions into credits which are measured in equivalent C0₂, a much more expensive gas to eliminate.

This was a clear case of carry trade (buy low, sell high), a staple of financial markets that forced down the price of carbon in the EU ETS and undermined the idea of capping and trading away carbon that is supposed to become more and more expensive to emit. Kudos to the EU for closing these regulatory loopholes, albeit with a delay of almost ten years.

Even when functional, existing cap-and-trade markets have a dubious record of cutting emissions. The ETS was revealed to have reduced total emissions in the EU by less than 2% a year in a 2021 study.

Yet, the EU has also been a global champion of cutting emissions since the start of the UN climate negotiations. This shows that taxes and green policies, such as renewable energy subsidies and sustainable investment funds, which the EU has, work.

We will have to wait and see how a global carbon credit market for countries and companies alike deals with the issues that the EU ETS has experienced.

The closer this new global carbon credit market resembles such a market, with its speculator storytellers and astrologers, the bigger the price chaos – and the more fraught a global green transition will be.

---

Don’t have time to read about climate change as much as you’d like?
Get our award-winning weekly roundup in your inbox instead. Every Wednesday, The Conversation’s environment editor writes Imagine, a short email that goes a little deeper into just one climate issue. Join the 40,000+ readers who’ve subscribed so far.

---

Emre Tarim, Lecturer in Behavioural Sciences, Lancaster University

This article is republished from The Conversation under a Creative Commons license. Read the original article.

Finansal Değerlemeler, Piyasa belirsizlikleri ve Pazarlama Dinamikleri

Amerikan borsalarını antropolojik açıdan inceleyen kitabında Arjun Appadurai analistler için finans piyasalarında 'Tanrı'nın işini yapanlar' diye bahseder. Nicel finans ve muhasebe literatürü incelendiğinde aslında bunun çok da abartı bir tasvir olmadığı görülebilir. Analistler hem pratik hem teorik açıdan evrenselleşmiş değerleme araçları ve yazdıkları hikayelerle şirketlerin piyasa değerleri üzerinde önemli etkilere sahipler. 2000'li yılların başında, belki de bugün Jeff Bezos'un dünyanın en zengin iş insanlarından biri olmasına katkıda bulunan Amazon değerleme savaşları analist şirket anlatılarının değerlemeleri ve piyasayı nasıl sürükleyebileceğini gösterdi. İronik olarak gene aynı dönemde bu tip anlatıların finansal değerleme sanatı ve biliminin en gelişmiş teknik taraflarını nasıl geri plana atıp Dot-com balonuna katkıda bulunduğu not edilir. Pandemi döneminde finans piyasalarında yaşanan görülmemiş piyasa değerlemelerinin analistlerin piyasa üzerinde hala güçlü etkilere sahip olduğuna yorulabilir. Bu vakalar ve anekdotlar dışında nicel finans ve muhasebe literatürü dünyanın belli başlı finans merkezlerinde çalışan analistlerin finansal değerleri tahmin yeteneği konusunda pek de iç açıcı olmayan sonuçlara varmaktalar. 

Örneğin literatürdeki birçok çalışmaya baktığımızda analistlerin finansal değerleme sonucu vardıkları şirket hedef fiyatlarının yarısından fazlasının ya da yarısına yakınının piyasada tutmadığı görülür. Diğer bir deyişle analistlerin birçok meşakkatli süreçten sonra buldukları hedef fiyatlarının tutma ihtimali piyasa dinamikleri karşısında yazı tura atmaktan daha iyi değil. Ayrıca nicel literatür, analistlerin şirket kazanç tahminleri ve hedef fiyat tahminlerinde sürü davranışı ve aşırı iyimserlik belirtileri görmekte ve bu ve buna benzer tahmin hatalarını analistlerin kariyer kaygılarına ve aracı kuruluş, yatırımcı kuruluş ve değerlenen şirket ilişkilerine (örn. pazarlama ve komisyon gelir kaygıları, kurumsal finans hizmetleri ve pazarlama ilişkileri ve gelir kaygıları vb.) bağlamakta. 

Peki tüm bu bilimsel bulgulara rağmen analistler hala neden dünya finans piyasalarının vazgeçilmez parçalarından biri? Bu sorunun cevabını nitel araştırmalarda buluyoruz. Küresel finans merkezlerindeki kurumsal yatırımcılarla ve şirket yöneticileriyle yapılan mülakat ve anket çalışmalarında analistlerin yarattığı değerin yaptıkları nicel tahminlerinden çok derinlemesine ve niteliksel şirket, sektör, piyasa ve ekonomi analizlerinde olduğu belirtiliyor. Kurumsal yatırımcıların ve şirket yöneticilerinin yoğun çalışma tempoları ve zaman kısıtları göz önüne alındığında analistlerin sağladığı bu iç görüler tahmin isabetsizliklerini geri plana itiyor.  

Bütün bu bulgular analistlerin piyasadaki önemli işlevlerine rağmen özellikle hedef fiyatlar konusunda yadsınamayacak bir piyasa belirsizliği ile karşı karşıya olduğunu gösteriyor. Peki analistler bu belirsizlikle nasıl mücadele ediyorlar? Literatür her ne kadar analistlerin tahmin hatalarını onların pazarlama ve kariyer odaklı kaygılarına bağlasa da aynı literatür analistlerle çok yakın çalışan fakat onlardan ayrı bir meslek grubu olan, piyasa jargonunda 'sales trader' veya 'sales person' diye bilinen kurumsal satış ve pazarlama profesyonellerini göz ardı ediyor. Finans ve muhasebe literatüründe, bu iki meslek grubu arasında nasıl bir iş bölümü olduğu (örn. pazarlama işini kim yapar?) ve bu iş bölümünün her iki profesyonel grubun iş yapışlarını nasıl etkilediği sorularının cevaplarını bulmak kolay değil. 

 Bu boşluğun ve genel olarak literatürün dünya finans merkezleri odaklı bakış açılarının verdiği motivasyon ile bu sorulara Borsa İstanbul üzerinden bir cevap bulmak istedim. Yaklaşık 15 seneden beri Türkiye piyasalarında çalışan değerli analistler ve kurumsal satış profesyonelleri ve kurumsal yatırımcılar ile mülakatlar yapma ve onları doğal çalışma ortamlarında gözlemleme fırsatım oldu. Onlara müteşekkirim. Bu araştırmalarımın bir kısmı 2022 yılı başında Qualitative Research in Financial Markets adlı bilimsel dergide yayınlandı. 

Özetle analistlerin ve satış ve pazarlama profesyonellerinin birbirinden ayrık ama bir o kadar da birbirine bağımlı piyasa kimlikleri ve iş yapış süreçleri var. Literatürün analistlere atfettikleri pazarlama kaygılarının daha çok satış ve pazarlama profesyonellerini etkiler gördüm. Bununla alakalı olarak satış ve pazarlama profesyonelleri piyasanın kısa vadeli dinamiklerine- ki bunları Borsa İstanbul'da yerli bireysel yatırımcılar tarafından yaratılan görece aşırı oynaklık olarak tasvir etmek haksızlık olmaz- daha duyarlılar. Satış ve pazarlamacılar bu dinamik içinde bir yerli yatırımcı gibi düşünüp pazarlama fırsatları ve yatırım riskleri görebiliyorlar. Diğer taraftan analistler piyasaya daha uzun vadeli temel ve karşılaştırmalı değer çerçesinden bakıyorlar. Bu iki farklı çerçeve ve ilgili değerleme anlatıları ve teknikleri (örn. Borsa İstanbul tahminleri için yurtdışı piyasaları referans alma, teknik analiz) zaman zaman analistler ve satış ve pazarlama profesyonelleri arasında fikir ayrılıklarına sebep olsa da bu ayrılıklar kurumsal yatırımcı müşterilere pek aktarılmıyor. Pazarlama kaygıları ile piyasada gördükleri kısa vadeli ama analist değerlemelerine ters düşen satış ve pazarlama fırsatları küresel kurumsal yatırım disiplini olarak adlandırdığım kurumsal müşteri beklentileri sayesinde gene satış ve pazarlama profesyonelleri tarafından oto-sansürleniyor. Her ne kadar Borsa İstanbul'un kısa vadeli dinamikleri analist odaklı satış ve pazarlama disiplinini zaman zaman anlamsız kılsa da (örn. 12 aylık hedef fiyatına iki haftada ulaşan hisseler gibi) analistler bu gibi durumları yeni bir değerleme ve pazarlama fırsatı olarak görmüyorlar. Bir analistin dediği gibi 'kısa vadeli piyasa dinamiklerinin ters tarafında kalmak hoş olmasa da bu durum kanaatleri ve uzun vadeli yatırım tavsiyelerini değiştirmemeli'. 

Son senelerde küresel piyasalarda ve Türkiye'de yaşanan gelişmeler yukarıda bahsettiğimiz dinamikleri değiştirmeye başladı. Örneğin direk piyasaya erişim ve algoritmik işlem teknolojileri aracı kurumlara yeni hizmet fırsatları sağlasa da birçok satış profesyonelinin meşakkatle yaptıkları elle yapılan işlemleri bir iş kolu olarak sonlandırdı. AB'nin küresel piyasalara MiFiD-II ile getirdiği kurallar ise AB merkezli kurumsal yatırımcıların Türkiye'deki daha az sayıda kurumsal araştırma ve satış bölümleri ile çalışmasına sebep oldu. Son senelerde Türkiye ekonomisinde ve piyasalarında yaşanan sıkıntılar ve belirsizlikler yabancı yatırımcı varlığı ve ilgisini borsa tarihimizin en düşük seviyelerinden birine getirdi. Türk kurumsal yatırımcıların artan borsa yatırımları bu boşluğu bir nebze doldursa da tüm bu gelişmeler aracı kurumların kurumsal araştırma, satış ve pazarlama iş kollarında faaliyetlerini küçültmeye veya sonlandırmalarına sebep oldu.